മധ്വാചാര്യരും സമകാലിക മനുഷ്യാവതാരവും തമ്മിൽ ശക്തമായ ബന്ധമുണ്ടോ?

[Translated by devotees of Swami]

[മിസ്സ്‌. ത്രൈലോക്യയുടെ ഒരു ചോദ്യം]

സ്വാമി മറുപടി പറഞ്ഞു:- വാസ്തവത്തിൽ, ഈ ആശയം ഉരുത്തിരിഞ്ഞത് മധ്വ ദർശനത്തിൽ (philosophy of Madhva) നിന്നാണ്. ശങ്കരൻ (Shankara) ദൈവവും ആത്മാവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ഏകത്വമായി (monism) പറഞ്ഞു (രണ്ടും ഒന്നുതന്നെയാണ്), അത് അവബോധമാണ് (awareness), ശങ്കരൻ ജ്ഞാനത്തിന് ഊന്നൽ നൽകി, അതായത്, ആത്മാവ് ദൈവമാണെന്ന് അറിയുക. ആദ്യത്തെ ഊർജ്ജസ്വലമായ അവതാരമായ നാരായണ ദൈവത്തെ (ദത്ത ഭഗവാൻ) രാമാനുജ ലക്ഷ്യമാക്കി, ആത്മാവ് ദൈവത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണെന്ന്  (soul is an inseparable part of God) പറഞ്ഞു. ദൈവത്തിൽ എത്തിച്ചേരാനുള്ള മാനസിക വേദന (വേദന, Vedana) ആയ സൈദ്ധാന്തികമായ ഭക്തിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. തന്റെ സമകാലിക മനുഷ്യാവതാരമായ (contemporary human incarnation) രാമനെ ആരാധിച്ചിരുന്ന ഹനുമാനെ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായും നാരായണ ദൈവത്തെ (God Narayana) ലക്ഷ്യമായും മാധവൻ (Madhva) സ്വീകരിച്ചു.

ദൈവത്തെ ‘സേവ്യ’(‘Sevya’) (സേവനം ചെയ്യേണ്ടത്) എന്നും ആത്മാവിനെ ‘സേവകൻ’ (Sevaka’) (സേവിക്കുന്നു) എന്നും വിളിച്ചുകൊണ്ട് മാധവ് സേവനത്തിന് ഊന്നൽ നൽകി. ഈ സേവനവും ത്യാഗവും (കർമയോഗം, Karma Yoga) ശങ്കരന് അനുയോജ്യമല്ല, കാരണം ഒരാൾക്ക് സ്വയം സേവിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇതും രാമാനുജയ്ക്ക് (Ramanuja) യോജിച്ചതല്ല, കാരണം ഭഗവാൻ നാരായണൻ ഊർജ്ജസ്വലമായ അവതാരമാണ് (energetic incarnation), അവിടുന്ന് മനുഷ്യാത്മാക്കളുടെ സേവനത്തിനും ത്യാഗത്തിനും അനുയോജ്യനല്ല. അതിനാൽ, ഹനുമാന്റെ ലക്ഷ്യമായ രാമൻ എന്ന ദൈവത്തിന്റെ സമകാലിക മനുഷ്യരൂപത്തിന് മാത്രമേ സേവനം അനുയോജ്യമാകൂ. ഈ രീതിയിൽ, മനുഷ്യാത്മാക്കൾ ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്ന നയം ദൈവത്തിന്റെ സമകാലിക മനുഷ്യരൂപം (contemporary human form of God) കൊണ്ടുവരുന്നു.