ജ്ഞാനത്തിന്റെ കുറവുമൂലം ഗോപികമാർക്ക് വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലേ?

[Translated by devotees of Swami]

[ശ്രീമതി. ഛന്ദ ചോദിച്ചു: പാദനമസ്കാരം സ്വാമി! സ്വാമി, ഈയിടെ ശ്രീ അനിൽ ചോദിച്ച ഒരു ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി, അമിത ഭക്തി ആരോഗ്യത്തെ നശിപ്പിക്കുമെന്നും ഭ്രാന്ത് വരുത്തുമെന്നും അങ്ങ് പറഞ്ഞു. സമ്പൂർണ്ണ ആത്മീയ ജ്ഞാനത്തിന്റെ അഭാവം മൂലം അനിയന്ത്രിതമായ വികാരമാണ് ഭക്തി എന്നും അങ്ങ് പറഞ്ഞു. സ്വാമി, ഗോപികമാരുടെ വികാരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തതിൻ്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് ഇതേ ആശയം പ്രയോഗിക്കാമോ? ജനകനുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഗോപികമാർക്ക് പൂർണ്ണമായ ആത്മീയ ജ്ഞാനം ഇല്ലായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയുമോ?  എന്നാൽ അവർ ആധ്യാത്മിക ജ്ഞാനം മാത്രം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന യുഗങ്ങളിൽ ജ്ഞാനികളായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ഏതൊരു ആത്മാവിനും പൂർണ്ണമായ ആത്മീയജ്ഞാനം സാധ്യമാണോ? ജനക രാജാവിന് കൂടുതൽ ജ്ഞാനവും അതുപോലെ കൂടുതൽ ആഗിരണവും ഉണ്ടായിരിക്കാം. ശരിയാണോ സ്വാമി? ഈ ചോദ്യം ഞാൻ പലതവണ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്ന് ഉത്തരം നൽകി. അപ്പോഴും എൻ്റെ മനസ്സിന് ശരിയായ യുക്തി പിടികിട്ടുന്നില്ല. ദയവായി ഈ വേദന വീണ്ടും എടുത്ത് അങ്ങ് എല്ലായ്പ്പോഴും ചെയ്തതുപോലെ എന്നെ സഹായിക്കൂ. അങ്ങയുടെ ദിവ്യ താമര പാദങ്ങളിൽ, എപ്പോഴും ഛന്ദ]

സ്വാമി മറുപടി പറഞ്ഞു:- തീർച്ചയായും, ഗോപികമാർ കഴിഞ്ഞ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ ഋഷിമാരായിരുന്നു, കൂടാതെ മികച്ച ആത്മീയ ജ്ഞാനം നേടിയവരുമായിരുന്നു. ആത്മീയ ജ്ഞാനമുള്ള വലിയ പണ്ഡിതന്മാർ പോലും പ്രായോഗിക ഭക്തി ഇല്ലാത്തവരും ചിലപ്പോൾ സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തി പോലുമില്ലാത്തവരുമായാണ് നിങ്ങൾ കാണുന്നത്! പല ഗോപികമാരും പ്രായോഗിക ഭക്തിയിൽ പരാജയപ്പെട്ടു, കാരണം അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് അമ്മ യശോദയോട് പരാതിപ്പെട്ടു. സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തിയിൽ അവർ മികച്ചവരായിരുന്നു. പക്ഷേ, അമിതമായ സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തി മാത്രം ആരോഗ്യത്തെ നശിപ്പിക്കും. ആരോഗ്യം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ, ഭക്തൻ ദുർബലനും പ്രായോഗിക ഭക്തി ചെയ്യാൻ കഴിവില്ലാത്തവനുമായി മാറുന്നു. പ്രായോഗിക ഭക്തിയാണ് സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ തെളിവ്. പല ഗോപികമാരും സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തിയിൽ മികച്ചവരായിരുന്നിട്ടും പ്രായോഗിക ഭക്തിയിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. സൈദ്ധാന്തികവും പ്രായോഗികവുമായ ഭക്തികളിൽ വിജയിച്ചത് പന്ത്രണ്ട് ഗോപികമാർ മാത്രമാണ്. ഭക്തൻ വൈകാരികമായ സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഭക്തന് യഥാർത്ഥ പ്രായോഗിക ഭക്തിയിൽ വിജയിക്കാനാവില്ല. പല പരാജയപ്പെട്ട ഗോപികമാരുടെ കാര്യം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ നിരീക്ഷിക്കുകയും ഭഗവദ് ഗീതയിൽ കർമ്മയോഗം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഭക്തിയുടെ പ്രായോഗിക വശം ഊന്നിപ്പറയുകയും ചെയ്തു. 'ഗോപികമാർ' എന്ന വാക്ക് എടുത്താൽ, നിങ്ങൾ സ്വർണ്ണമെഡൽ ജേതാക്കളെയാണ് പരാമർശിക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതരുത്, കാരണം ദൈവിക പരീക്ഷ പോലും വിജയിക്കാത്ത നിരവധി ഗോപികമാരുണ്ട്. വളരെ ചെറിയ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം മാത്രമാണ് ആത്മീയ പാതയിൽ വിജയിച്ചത്.

ഭക്തിയുടെ പ്രായോഗിക വശത്തിലൂടെ മാത്രമേ ജനകനെപ്പോലുള്ള ഭക്തർ ആത്മീയ പാതയിൽ വിജയിക്കുകയുള്ളൂവെന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു (കര്മണൈവ ഹി സംസിദ്ധിം, ആസ്ഥിതാ ജനകാദയഃ- ഗീത). വിജയിച്ച സ്ഥാനാർത്ഥികൾ പന്ത്രണ്ട് ഗോപികമാരും ജനകനുമായിരുന്നു, അവർ ആത്മീയ പരിശ്രമത്തിൻ്റെ പ്രായോഗിക വശത്തെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായും ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു. കർമ്മം കൊണ്ട് മാത്രം ആത്മീയ വിജയം സാധ്യമാണെന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ലൗകിക ജോലികൾ ചെയ്താൽ മാത്രമേ ആളുകൾ ആത്മീയ ജീവിതത്തിൽ വിജയിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ പലരും ഈ വാക്യത്തെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ഇവിടെ, 'കർമ്മം' എന്ന വാക്കിൻ്റെ അർത്ഥം ലൗകിക ജോലി എന്നല്ല, മറിച്ച്, പ്രായോഗിക ഭക്തി (ജോലിയുടെ പ്രായോഗിക ത്യാഗം, ജോലിയുടെ ഫലത്തിൻ്റെ പ്രായോഗിക ത്യാഗം) എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ശരിയായ വ്യാഖ്യാനത്തേക്കാൾ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനം പെട്ടെന്ന് പിടിക്കാൻ നമ്മുടെ ആളുകൾക്ക് കഴിവുണ്ട്! ജ്ഞാനം പ്രയോഗത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിന് സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തി അനിവാര്യമാണ്, എല്ലായ്പ്പോഴും ആവശ്യമാണ്, എന്നാൽ, പ്രായോഗിക ഭക്തിയെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ അത്തരം സൈദ്ധാന്തിക ഭക്തി പരിധിക്കുള്ളിലായിരിക്കണം. എല്ലാ ഗോപികമാരും കൃഷ്ണ ഭഗവാന് വേണ്ടി ഭ്രാന്തരായിരുന്നു, പക്ഷേ, പന്ത്രണ്ട് ഗോപികമാർ അവരുടെ ഭ്രാന്തിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയും അന്തിമ പ്രായോഗിക ഭക്തിയിലും ഫലപ്രദമായി വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.